Jednym z warunków zachowania ciągłości gatunku jest naturalna przestrzeń życiowa (biotop), w której gatunek realizuje swoje podstawowe potrzeby. Zarówno wielkołanowe monokultury rolne, jak i leśne nie sprzyjają bytowaniu zwierzyny. Stała dewastacja remiz śródpolnych, likwidacja poletek żerowych, zadrzewień i zakrzewień zmusza zwierzynę dziko żyjącą do żerowania w uprawach polnych i leśnych. W nowoczesnej agrotechnice stosowanie środków ochrony roślin z jednej strony pozbawia bazy żerowej gatunki dziko żyjące, z drugiej – powoduje skażenie pobieranego przez zwierzynę pokarmu. Powoduje to nie tylko dezorganizację piramidy troficznej, lecz także może wywołać trwałe uszkodzenia sieci powiązań w układzie organizm-środowisko, co ma podstawowe znaczenie dla prawidłowego obiegu materii i energii w ekosystemach. Celem pracy jest zwrócenie uwagi na skutki, jakie może wywoływać rolnictwo stosując zabiegi agrochemiczne w biotopach.
